علي قانع

قرار بازی منتشر شد

سیدمصطفی رضیئی

مروری بر منتخبی از داستان‌های زنان: قرارِ بازی

کتاب «دختر سیاه دختر سفید» عنوان رمانی است از جویس کرول اوتس نویسنده آمریکایی با درونمایه ضد تبعیض نژادی که وقایع آن در دوران ریاست جمهوری نیکسون در ایالات متحده رخ می‌دهد.علی قانع، مترجم این اثر به مهر می گوید: این کتاب ٣۴٠ صفحه‌ای مجوز نشرش را دریافت کرده و توسط نشر افراز به زیر چاپ رفته است و از حدود دو هفته قبل در کتابفروشی ها تویع شده است.

قانع از ترجمه 5 داستان کوتاه از 5 نویسنده زن آمریکایی خبر داد و گفت: این داستان‌ها نوشته‌هایی است از نویسندگانی آمریکایی - کانادایی مانند جویس کرول اوتس، آلیس مونرو و لیزا وارد که آنها را در سایت‌های اینترنتی پیدا کردم. وجه اشتراک داستان‌های این مجموعه زنانه بودن آنها و دغدغه‌های جهانی نویسندگانشان درباره مسائلی مانند جنگ و روابط عاطفی انسان‌ها با یکدیگر است.

وی اضافه کرد: عنوان این مجموعه داستان «قرار بازی» است و به تازگی در 150 صفحه مجوز نشرش را دریافت کرده و احتمالابه همراه رمان اخیر توسط همان ناشر (افراز) مننتشر می‌شود.

قانع از پایان نگارش نخستین رمان خود خبر داد و گفت: عنوان این کتاب «دگردیسی ناتمام» است و در واقع بازخوانی مدرنی است از داستان بیژن و منیژه که البته در پایان داستان برعکس آن اثر تغزلی، این منیژه است که در چاه می‌افتد و بیژن به نجات او برمی‌آید. داستان رمان «دگردیسی ناتمام» با آشنایی یک دختر و پسر در اوایل انقلاب ایران شروع می‌شود و همراه با رخدادهای سیاسی - تاریخی آن از قبیل جنگ ادامه پیدا می‌کند و روند این وقایع تا سال 87 به طول می‌انجامد.

به گفته قانع این کتاب را هم قرار است انتشارات افراز در آینده نزدیک منتشر کند.

-                                                                                                      http://www.afrazbook.com/Books/Images/285.jpg       

       ققنوس

اول اینکه خواستم سال نو و رسیدن بهار رو تبریک گفته باشم . بعد خانه تکانی مختصر و دستی به سر و روی این صفحه عزیز و تارهای نامرءی ارتباط کشیدن . همه ما خوبیم  اما میدانم که هیچکدامتان باور نمی کنید . اینجا آرام است . شهر آرام است . آسمان ابری است و هوا آلوده و غبار گرفته . همه  دنیا برای ما خط و نشان میکشند و ما بهمدیگر چنگ و دندان نشان میدهیم . ماهنامه ها و فصلنامه های ادبی سر وقت و پر ملات بیرون می آیند . فیلمها بموقع و بدون حذف و اضافه اکران میشوند . سالن های تئا تر  و موسیقی لبریز از تماشاچی است و جایی برای سوزن انداختن نیست . بالا دستیها ما را نگاه میکنند و لبخند میزنند و ما به آنها میخندیم . و ما در خانه ها و مغازه های دنج خیابان مینشینیم و برای هم داستان میخوانیم و پیر میشویم  و نمایشگاهها ... .

شاید بیشتر از شش ماه است که با انتشارات ققنوس قرار مجموعه داستان جدید خودم را بسته ام  ولی تا امروز هنوز از سرنوشت قطعی آن بیخبرم . " مورچه هایی که پدرم را خوردند " . تا اینجا میدانم که یک داستان بطور کامل و چند خط و پاراگراف و کلمه از دیگر داستان ها حذف شده و سلاخی هنوز ادامه دارد و دیگر چه چیزهایی میرود و میماند نمیدانم . گفتند  احتمالا برای نمایشگاه در می آید اما نگمانم .

بهر حال بهار باعث تجدید دیدار شد و همین  را عشق است . گفتم عشق . مگر غیر از این کلمه چه مانده و چه خواهد ماند که ما بتوانیم آغوش بگشائیم و نثار همدیگر کنیم .      

چند وقتی از این بحر افیونی مجاز فاصله گرفته ام . لازم بود. کار با وبلاگ و بروز شدن تمام وقت آدم را میگرد . وتمام انرزی را . از نوشتن برای خودم غافل شده بودم . ومهمتر غافل از خواندن که آن هم  اعتیادی شیرین تر است. ولی با این روزگار و سختی و مشکل نان  و دردهای دیگر که پیر در می آورد  نمیدانم . چندین کتاب خواندم که از تاریخ نمایشگاه و حتی دیرتر ناخوانده مانده بود. هر کدام عزیزتر از دیگری . حالا بعد از حدود چند ماه آمده ام  سری بزنم و دودی بگیرم. اگر دوباره  سرازیر نشوم و به این افیون گیرا و نشئه آور وا ندهم . آخیش ...

قرار مجموعه دوم داستانهایم را با ناشر بسته ام  و تا چند ماه دیگر چاپ میشود. کارها با " وسوسه های اردیبهشت" تفاوت کلی  دارد . بعدا خبر کامل و نام ناشر را میگویم. و دیگر اینکه مدتیست روی یک داستان بلند کار میکنم و تمام ذهنم درگیر این ماجراست و دلبسته ام  به آن . تا چگونه پیش برود ....

و آخر اینکه صفحه های دوستان خوبم را دائم میبینم و لذت میبرم . بیصدا می آیم و میروم و رد پایی نمی گذارم . یا حق ....                                                           

سالم ماندن و کار سالم کردن در دنیای مجازی و آلوده نشدن به ویروسهای مخرب نرم افزاری و سخت افزاری موهبتی است که آسان بدست نمی آید. نه اینکه اصلن هیچ ویروسی سراغت را نگیرد و یا خودت میل به آلودگی نداشته باشی که گاهی آلودگی از نشانه های عشق است و لذت آور . اما این آلودگی کجا و آن یکی که دنیای ذهنی آدمی را آلوده می کند. چیزی که هست دور ماندن و پرهیز از سموم خطرناک و مسری درایت میخواهد و اتکاء به نفس. پختگی می طلبد و مقاومت و صبوری و دلی مهربان و حضور خلوت انس. اینکه با دقت  راه را انتخاب کنی و نوع خوب اش را انتخاب کنی و پیش بروی و اجازه بدهی تا دیگران خیلی راحت در مورد تو و کارهایت به قضاوت بنشینند. این روزها شاید براه انداختن سایت های ادبی و مجله های اینتر نتی کار ساده ای باشد.( که صد البته اینطور نیست و به لحاظ فنی و کارگردانی فوق ا لعاده وقت گیر و هزینه بر است ) اما چگونه با مخاطب کنار بیایی شرط اصلی است و اینکه در میان هزاران هزار پنجره ای هر لحظه تعدادشان زیادتر میشود پنجره تو نیز باز شود و آسمان بیرون پنجره ات نمایان گردد و هوایی از دل مشغولی های ذهن ات استنشاق شود حدیث دیگری است که دیگر لزومی ندارد آسمان همه جا به یکرنگ باشد.

همین که صرفا ادای کارهای فرهنگی را در نیاوری و زست های متداول پسا مدرنی بخود نگیری و به نفس کار ادبی بپردازی . همینکه مدام احکام قطعی صادر نکنی . گاهی . فقط گاهی هم شده قانون نسبیت را در رتق و فتق امور وقایع اتفاقیه مد نظر داشته باشی. همینکه برای عده ای نسخه های ناصر خسرو ی نپیچی و برای عده ای دیگر پپسی باز نکنی . همین که از مقام عقل کلی پایین تر بیایی و از دیگران غلط املائی نگیری و نخواهی تا چیز یادشان بدهی  ( قضیه موسی و شبان که خاطرت هست ) . همین که به عوض شعار دادن در باب تنفر از سیاست و خطر سیاست زدگی هنر و ادبیات از سیاسی بازی در کارهایت دست برداری و بجای ابراز نگرانی شدید بابت تهدید ادبیات از سوی قبیله ها و محفل های ادبی خاص خودت به پا گیری قبایل و محافل خاص تری دامن نزنی و عضو گیری نکنی . همین که سراغ حواشی نروی و به پاکیزه گی خانه ات دل ببندی  و برایش دل بسوزانی و گمان کنی که شاید روزی پنجره ات رو بدنیا باز شود . همین ها کفایت میکند برای ادامه یک کار خوب و هدف دار که هر تشنه لبی را  سیراب میکند و

                                                          ادامه مطلب....